XXX

Peter Doherty - Grace/Wastelands

2009-03-21T14:59:00.001+01:00

EMI, 2009

1. "Arcady"

2. "Last of the English Roses"

3. "1939 Returning"

4. "A Little Death Around the Eyes"

5. "Salomè"

6. "I Am the Rain" -

7. "Sweet by and By"

8. "Palace of Bone"

9. "Sheepskin Tearaway"

10. "Broken Love Song"

11. "New Love Grows on Trees"

12. "Lady Don't Fall Backwards"

Jeden z muzyków najczęściej pojawiających się w kolorowej prasie z powodów pozamuzycznych, nałogowy wielbiciel narkotyków, alkoholu i Kate Moss, człowiek, który razem z Carlem Barâtem założył i rozłożył jeden z najważniejszych zespołów początku XXI wieku - Peter Doherty wydał właśnie swoją pierwszą solową płytę. Aż dziw bierze, że po tym wszystkim, co zostało opublikowane w prasie na jego temat potrafił zebrać się i nagrać naprawdę niezły album.

Piosenki mające się pojawić na Grace/Wastelands powstawały już od dłuższego czasu i grywane były głównie przy okazji małych występów solo. Doherty postanowił nadać im wreszcie konkretną formę i zaprosił do współpracy swoich koleżków z Babyshambles, Grahama Coxona z Blur, Dot Allison z The Kills i innych muzyków, którzy pomogli mu urozmaicić przygotowany materiał.

Płytę otwiera akustyczne, oszczędne, trochę dylanowskie Arcady. Tylko Doherty, gitara i optymizm – wystarczy, by wciągnąc słuchacza. Tym bardziej, że za chwilę przychodzi singlowe Last Of The English Roses – piosenka tak naprawdę całkowicie różna od wcześniejszej twórczości Petera. Pojawia się mnóstwo nakładających się dźwięków, które wprowadzają do utworu muzyczną wielowymiarowość. Ogólnie rzecz biorąc – widać w tym rękę Coxona.

W niektórych kawałkach na Grace/Wastelands (m.in. A Little deatharound The eyes, który skomponowany był wspólnie z Barâtem, Salome) pojawiają się smyki, które, razem z gitarą nagraną przez Coxona, dodają całości specyficznego klimatu. Kolejne piosenki (Salome, I am The rain) to też swoiste perełki, które swoim nastrojem przypominają deszczowe angielskie wieczory. Sweet by and by przenosi nas do zadymionego angielskiego lokalu, gdzieś w okolicach las ’50. Na uwagę zasługuję też beztroskie Sheepskin Tearaway, zaśpiewane wspólnie z Dot Allison, która wcześniej kilkakrotnie występowała z Babyshambles.

Tak naprawdę jedną z największych zalet tej płyty jest to, że nigdy nie można być pewnym, jaka będzie kolejna piosenka – minimalistyczna albo pełna instrumentów; optymistyczna albo melancholijna; wolna albo szybka. Grace/Wastelands to album pełen uroku, na bardzo równym, wysokim poziomie.

Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz

2009-03-19T10:24:00.008+01:00

Interscope, 2009

1. "Zero"
2. "Heads Will Roll"
3. "Soft Shock"
4. "Skeletons"
5. "Dull Life"
6. "Shame and Fortune"
7. "Runaway"
8. "Dragon Queen"
9. "Hysteric"
10. "Little Shadow"

Najpierw The Kills, potem Franz Ferdinand, a teraz Yeah Yeah Yeahs. Coś dziwnego dzieje się z przedstawicielami rockowej rewolucji początku XXI wieku. Wszyscy stwierdzili nagle, że gitary to nie wszystko i powinny zdecydowanie pójść w odstawkę na nowym albumie. Elektronika, taniec, wygibasy - to do nich należy przyszłość!

Nowe oblicze Yeah Yeah Yeah’s ujawnia się w już w otwierającym płytę, singlowym Zero. Trzeba przyznać, że jest ciężko znaleźć lepszy opener – przebojowy, podrywający do baunsu, wpadający w ucho. Praktycznie jedyną rzeczą, która pozostała z dawnych czasów jest ten szaleńczo orgazmiczny głos Karen O., którego zabrakło na Show Your Bones, poprzedniej płycie tercetu. Dotychczasowy, niemalże wyłącznie, gitarzysta, Nick Zimmer, zdecydowanie przekonał się do klawiszy, które na It’s Blitz odgrywają największą rolę praktycznie w każdym z kawałków. Widoczne jest to zwłaszcza w Zero, ale też świetnym Heads wih roll. Gitara, owszem, czasami się pojawi, ale najczęściej tylko jako tło.

Na It’s Blitz pojawiają się też tak bujające kawałki, których nie powstydziłaby się sama Róisin Murphy. Taka Dragon Queen to kawał dobrej, imprezowej muzyki, przy której ciężko spokojnie usiedzieć na miejscu.

Na najnowszej płycie YYY’s nie brakuje nastrojowych ballad. Skeletons, Runaway czy Little shadow to piosenki, które przypominają trochę Modern Romance z pierwszego albumu nowojorczyków, ale widać też odciśnięte na nich nowe poglądy muzyczne zespołu.

Pomimo tego, że czytając tą recenzję może się wydawać, że stare, dobre, mocne Yeah Yeah Yeah’s odeszło w niepamięć, zajęło się syntezatorkami i nigdy nie powróci, hardkorowi fani nie powinni się raczej martwić. It’s Blitz to nie jest owoc fascynacji zalatującą kiczem elektroniką lat 80, tylko raczej całkiem spory krok naprzód. Krótko mówiąc Karen O. daje radę, niezależnie od tego jaki kierunek obiera zespół.

Beirut - March of the Zapotec/Realpeople Holland EP

2009-02-25T23:08:00.004+01:00

Ba Da Bing Records

March of the Zapotec

1. "El Zocalo"

2. "La Llorona"

3. "My Wife"

4. "The Akara"

5. "On a Bayonet"

6. "The Shrew"

Holland

1. "My Night with the Prostitute from Marseille"

2. "My Wife, Lost in the Wild"

3. "Venice"

4. "The Concubine"

5. "No Dice"

Palące słońce, powietrze wydaje się poruszać od wszechobecnego upału. Korowód pogrzebowy idzie sennie przez rozpalone równiny. Słychać orkiestrę. Właśnie tak wydaje się rozpoczynać najnowsza EPka sygnowana przez Zacha Condona. Po fascynacji Europą wschodnią na Gulag Orkestar, po zauroczeniu francuskim klimatem uwiecznionym na The Flying Club Cup przyszedł czas na muzyczną podróż do Meksyku.

Najnowsze wydawnictwo Zacha jest dość nietypowe. Dostajemy niecałe 35 minut muzyki wydane na dwóch płytach. Pierwsza z nich – The March Of The Zapotec, wydana jest pod znajomym szyldem Beirut, druga zaś - Holland - sygnowana jest przez Realpeople. Nie dajcie się jednak zwieść elektronicznym dźwiękom, które pojawią się w drugiej części wydawnictwa. To ten sam Condon, w nieco wcześniejszym wcieleniu.

The March Of The Zapotec to 6 piosenek, zaledwie 15 minut muzyki. Ale jak się już zdążyliśmy niejeden raz przekonać, Beirut stawia raczej na jakość, niż na ilość. Do nagrania wszystkich kawałków z pierwszej części EPki Zach wynajął, wspomnianą już, małomiasteczkową meksykańską orkiestrę pogrzebową w związku z czym na March Of The Zapotec, podobnie jak na wcześniejszych płytach Beirut możemy usłyszeć dość bogate instrumentarium. Ciężko opisywać poszczególne piosenki z tej płyty, bo ułożone są one w taki sposób, że tworzą jedną, spójną całość. Jeśli jednak musiałbym wybrać najmocniejszy punkt, najprawdopodobniej byłaby to La Llorona zainspirowana jedną z legend Ameryki Łacińskiej. Trzeba przyznać, że zwłaszcza tutaj świetnie wyszło zachowanie tego gorącego klimatu środkowoamerykańskiej prowincji.

Tak naprawdę gdyby nie te meksykańskie smaczki, większość kawałków można by pomieszać z twórczością znaną z Gulag Orkestar i nie odczułoby się wielkiej niespójności. Słyszymy znajome aranżacje, charakterystyczne harmonijne, wielowarstwowe wokale. Krótko mówiąc, to ten sam Beirut, który znamy, a jednak inny. Ciągle dobry i smakowity

Ale koniec komplementów i ciepłych słówek – przechodzimy do drugiej części albumu – Holland. W jednym z wywiadów Zach twierdzi, że ta jego elektroniczna, synth-popowa twórczość w sporej mierze pochodzi sprzed okresu, nazwijmy to, bejrutowego, ale przez dłuższy czas byłą skrywana przed światem. Myślę, że świat nie straciłby wiele, gdyby Zach nie ujawniał swojej tajemnicy. Dostajemy raczej proste podkłady pouzupełniane tymi co zawsze wokalami Zacha. Na tej raczej mało przekonywującej części wydawnictwa miłą niespodziankę stanowi The Concubine, która jest mniej elektroniczna niż inne piosenki z tej płyty. Gwoździem do trumny Holland jest ostatni utwór – No Dice. Raczej banalna melodyjka z dance’owym podkładem, która mogłaby śmiało służyć jako podkład muzyczny do gierek na Atari. Nie bardzo wiem, czy to miał być żart muzyczny czy może coś innego, w każdym razie wątpię, czy na kimkolwiek zrobi to wrażenie.

Kupując najnowszą EPkę Beirut musimy się nastawić na to, że dostaniemy dwie całkowicie różne płyty. Jedną brzmieniowo znajomą, drugą całkowicie inną i niestety raczej słabą. Niech Zach Condon lepiej trzyma się z dala od elektroniki.

Jane's Addiction - Analiza

2009-02-25T09:35:00.004+01:00

Kolejne z serii podsumowań twórczości – tym razem na celowniku Jane’s Addiction, jedna z najbardziej wpływowych grup lat ’90.

1987 - Jane’s Addiction

Styczeń 1987, legendarny Roxy Theater w Hollywood. Perry Farrell, Dave Navarro, Stephen Perkins i Eric Avery, znani jako Jane’s Addiction grają koncert zorganizowany specjalnie dla swoich przyjaciół. Wśród publiczności znajdują się też przedstawiciele praktycznie wszystkich liczących się wytwórni płytowych, którzy już niedługo będą walczyć o podpisanie kontraktu z chłopakami z Los Angeles.

Początki zespołu sięgają 1985 roku – to wtedy Perry Farrel, występujący ze swoją poprzednią kapelą(Psicom) poznał basistę Erica Avery’ego. Ta dość toksyczna przyjaźń, naznaczona licznymi kłótniami przetrwała rozpad Psicomu – Perry i Eric tworzyli dalej. Po pewnym czasie do zespołu dołączyli Stephen Perkins i jego znajomy, Dave Navarro. W ten sposób wykrystalizował się skład jednego z najbardziej znaczących zespołów rockowych przełomu lat 80 i 90.

Pierwsza płyta chłopaków, zatytułowana po prostu ‘Jane’s Addiction’, wydana w sierpniu 1987 roku to tak naprawdę nieco podrasowany w studiu zapis wspomnianego wcześniej, styczniowego koncertu w Roxy. Zespół porównywany był do Led Zeppelin, co zostało skomentowane w jednym z wywiadów przez Perry’ego:

Nie mogę powiedziec, że to stek bzdur, bo prawdopodobnie brzmimy trochę jak Led Zeppelin. Ale ja nie jestem podobny do Roberta Planta, niektórzy porównują mnie raczej do Iggy’ego Popa, ale ja przecież nie poruszam się tak jak on. Tak naprawdę wolę funk od rocka, a ci tutaj (Eric, Dave)słuchają metalu. To stąd bierze się to charakterystyczne brzmienie – funk i metal. Właśnie to robili Led Zeppelin(Flipside #52, 1987).

Na pierwszej płycie zespołu czuć było siłę. Kawałki takie jak Trip Away czy Whores dobrze definiują ten wczesny, dość agresywny styl. Warto zauważyć tez, że już na debiucie pojawiły się pierwsze wersje Pigs In zen i Jane Says - najbardziej znanej piosenki Jane’s Addiction.

1988 - Nothing’s Shocking

Nic szokującego – trudno o lepszy tytuł płyty dla zespołu takiego jak Jane’s Addiction. Perry Farrell i spółka wyprawiali na koncertach przeróżne rzeczy, które miały szokować słuchaczy, ale dzięki temu tylko wzmagały popularność grupy. Do codzienności należało pokazywanie genitaliów, czy wykrzykiwanie obraźliwych słów pod adresem wszystkich i wszystkiego. Szokowała też okładka drugiej płyty, wydanej już pod skrzydłami Warner Bros, która przedstawiała zduplikowaną nagą dziewczynę Perry’ego - Casey Niccoli z płonącą głową.

Podczas nagrywania albumu praktycznie pomiędzy wszystkimi muzykami dochodziło do kłótni, nieporozumień. Oprócz wspomnianych wcześniej tarć na linii Avery-Farrell doszły problemy z nadużywającym narkotyków Navarro.

Pomimo całej tej otoczki skandalu i konfliktów, Jane’s Addiction zdołali nagrać album idealny, najlepszy w swojej karierze. W roku, w którym Metallica wydała …And Justice For All, The Pixies nagrali Surfer Rosa, a Guns N’ Roses swój drugi album G’N’R Lies, to właśnie Nothing’s Shocking było jednym z największych objawień na rynku.

Można powiedzieć, ze na drugim albumie Jane’s Addiction zebrały się wszystkie ich cechy charakterystyczne – połączenie niemal metalowych gitar ze świetnymi melodiami, dobrze pomyślane solówki Dave’a Navarro, znalazło się też miejsce dla fascynacji Perry’ego muzyką pierwotną (m.in. w Ted, Just Admit It). Chłopaki z Jane’s Addiction nie bali się też poruszać trudnych tematów takich jak morderstwa Teda Bundy’ego czy uzależnienia od narkotyków. Wszystko to zebrane do kupy dało efekt powalający – od otwierającego płytę Up the Beach do końcowego Pigs In Zen.

Kolejny rok po wydaniu Nothing’s Shocking upłynął pod znakiem intensywnego koncertowania grupy u boku Iggy’ego Popa i The Ramones, Jane’s Addiction było też nominowane do nagrody Grammy wspólnie z Jethro Tull i Metalliką.

Przyszedł sukces – przyszły też pieniądze. Perry Farrell sprytnie wyliczył, że jako autor tekstów i współkompozytor kawałków powinien otrzymywać 62,5 % zysków. Ze zrozumiałych powodów konflikty między członkami zespołu nasilały się.

1990 – Ritual de Lo habitual

Jane’s Addiction wkroczyło w nowe dziesięciolecie albumem, który rodził się w przeogromnych bólach. Łagodnie mówiąc, członkowie zespołu nie przepadali za sobą. Do tego stopnia, że podczas nagrywania trzeciej płyty muzycy praktycznie nie przebywali razem w studiu – każdy nagrywał swoją partię i biegł do domu, byle tylko nie spotkać się z resztą.

Album w końcu ujrzał światło dzienne. Można powiedzieć, że pod względem stylu kontynuował to, co zostało zapoczątkowane na Nothing’s Shocking, jednak brzmienie stało się nieco cięższe. Ritual de lo habitual przyniosło zespołowi jeszcze większą popularność, między innymi dzięki promowanemu przez MTV Been Caught Stealing – pierwszemu singlowi z tej płyty. Naturalnym następstwem wydania albumu jest wyruszenie w trasę, ale zespół taki jak Jane’s Addiction musiał dołożyć swoją cegiełkę do tej tradycji. Perry Farrell i spółka postanowili zorganizować własny, objazdowy festiwal o wdzięcznej nazwie Lollapalooza.

Farrel zaprosił do współpracy takie zespoły jak Living Colour czy Nine Inch Nails(w późniejszych latach występowali też Red Hot Chili Peppers, Cypress Hill, Soundgarden, Rage Against The Machine, Pearl Jam i inni). Festiwal cieszył się ogromną popularnością, jednak mimo tego Jane’s Addiction nie mogli dojść do porozumienia w kwestiach finansowych i prywatnych. Już podczas pierwszego występu na Lollapaloozie Perry i Dave pobili się na scenie, trzeba było przerwać występ. Takie ekscesy powtarzały się jeszcze kilkukrotnie podczas kolejnych koncertów.

Po zakończeniu trasy w Ameryce i odklepaniu kilku zakontraktowanych wcześniej koncertów w Australii Jane’s Addiction oficjalnie zakończyło swój żywot.

1997 – Kettle Whistle

Po rozpadzie w 1991 roku poszczególni członkowie zespołu nie zamierzali kończyc definitywnie kariery muzycznej – udzielali się w różnych projektach muzycznych, z różnym skutkiem. Perry Farrell i perkusista Stephen Perkins założyli zespół Porno For Pyros, który odniósł całkiem spory sukces w USA – nie tylko komercyjny, ale też w dużej mierze artystyczny. Dave Navarro przyjął propozycję od Red Hot Chili Peppers i nagrał z nimi album One Hot Minute, zastępując zajętego narkotycznymi uniesieniami Johna Frusciante. Można powiedzieć, że piętno Navarro zostało głęboko odciśnięte na One Hot Minute – charakterystyczne, ostre, wielowarstwowe gitary i dopracowane, skomplikowane solówki świetnie zgrały się z basem Flea i głosem Kiedisa. Powstał album ciekawy, ale równocześnie całkowicie inny od poprzednich dokonań Red Hot Chili Peppers.

Pod koniec 1996 roku Dave Navarro, po wypełnieniu zobowiązań koncertowych z RHCP, pogodził się z kolegami z Jane’s Addiction i zaczął grywać z nimi koncerty pod szyldem Porno For Pyros. Zespół, wspólnie z Flea, zastępującym Erica Avery’ego, nagrał dwa nowe kawałki, do tego dołożył kilka nagrań koncertowych i wersji demo innych piosenek. W ten sposób powstał album Kettle Whistle. Słabszy od wcześniejszych, bo słabsze było całe Jane’s Addiction. Zespół ponownie rozpadł się po zagraniu kilku koncertów w Stanach Zjednoczonych.

2003 – Strays

W 2001 roku zespół znów najwyraźniej poczuł głód wspólnego grania, bo Perry Farrel, Stephen Perkins i Dave Navarro postanowili zorganizować wspólnie trasę koncertową, na której grali ‘stare’ kawałki Jane’s Addiction. Duże zainteresowanie publiczności skłoniło ich do nagrania kolejnej płyty. Jako że Eric Avery konsekwentnie odmawiał udziału w reaktywacji zespołu, Perry zaprosił do współpracy Martina LeNoble’a, z którym współpracował w Porno For Pyros, a także na swoich solowych, nie najwyższych lotów, płytach.

Album spotkał się z przychylnymi recenzjami krytyków, którzy przyznali, że brzmienie i siła zespołu są podobne do jego pierwszych dokonań. Jane’s Addiction znowu wróciło na pierwsze strony gazet muzycznych, między innymi dzięki singlom takim jak Just Because, czy Superhero. Kolejna światowa trasa promująca Strays okazała się dużym sukcesem komercyjnym, co znów poróżniło muzyków w kwestiach finansowych i doprowadziło do kolejnego oficjalnego rozpadu zespołu.

2008 – Powrót?

Istnieje chyba jakiś toksyczny związek między członkami Jane’s Addiction. Bo w przeciwnym wypadku niby dlaczego mieliby schodzić się kolejny raz? W 2008 roku wszyscy dawni członkowie zespołu(łacznie z Avery’m) zdecydowali się wystąpić na rozdaniu nagród New Musical Express, co wzmogło spekulacje na temat ewentualnego powrotu zespołu. Kilka dni temu na oficjalnej stronie internetowej Nine Inch Nails Trent Reznor przyznał, że planuje wspólną trasę z Jane’s Addiction. Na razie tylko po Stanach Zjednoczonych, ale przecież trzeba od czegoś zacząć. Czy Jane’s Addiction rzeczywiście powróci? W jakim stylu? Czy będzie kolejny album? Oby.

Kings Of Leon - Analiza

2009-02-22T13:13:00.006+01:00

Hej!

Poniżej wrzucam krótkie podsumowanie twórczości Kings Of Leon, które napisałem jakiś czas temu dla serwisu muzyczna.pl Pozdro, miłego czytania.

Próbka 1. Kings Of Leon 2003 – Holly Roller Novacaine

Luty 2003 r. Trójka braci – Caleb, Nathan, Jared i ich kuzyn – Matthew Followillowie, czyli Kings Of Leon, wydają swoją pierwszą minipłytę - EPkę zatytułowaną Holly Roller Novacaine. Krytycy muzyczni zgodnie stwierdzili, że chłopaków trzeba pilnie obserwować. I mieli rację –niecałe pół roku później pojawiła się pierwsza pełna płyta zespołu – Youth And Young Manhood, która sporo namieszała na rynku muzycznym. Niektórzy twierdzili, że Kings Of Leon za bardzo inspirują się latami siedemdziesiątymi, że tak naprawdę są mało oryginalni, a głos Caleba Followilla jest męczący. Ale takiego kopa pozytywnej energii i emocji nie miał chyba ani wcześniej ani później żaden zespół, którego nazwa zaczynałaby się na ‘The’. Płyta odniosła ogromny sukces. Zespół, który jeszcze niedawno pogrywał sobie w garażu, nagle zaczął występować w klubach na całym świecie. To musiało wpłynąć w jakiś sposób na ludzi, z których najmłodszy miał 17 lat. I wpłynęło.

Próbka 2. Kings Of Leon 2004 – Aha Shake Heartbreak

Po sukcesie pierwszego albumu, życie chłopaków zaczęło wyglądać następująco: koncert – impreza – koncert – impreza – impreza - impreza. Jak to już bywa wśród gwiazd rock and rolla – pojawiły się narkotyki, no i dziewczyny. Mnóstwo dziewczyn. I o tym jest Aha Shake Heartbreak – o młodzieńczych szaleństwach, o przelotnych miłościach i narkotykach. Ta płyta zamknęła usta ludziom, którzy podważali oryginalność kwartetu z Tennessee. Piosenki takie jak The Bucket, King Of The Rodeo, czy Four Kicks wspinały się co raz wyżej na listach przebojów, a popularność Kings Of Leon rosła z dnia na dzień. Pochlebnie na temat zespołu wypowiadały się największe gwiazdy muzyki: Radiohead, Stereophonics, Pearl Jam, Modest Mouse, a nawet wieczny maruda – Noel Gallagher. Poskutkowało to kolejną wielką trasą – z Bobem Dylanem i Pearl Jam. Wielkie koncerty = więcej dziewczyn i więcej narkotyków. Świetnie!

Próbka 3. Kings Of Leon 2007 – Because Of The Times

Kiedyś musiał nadejść ten moment. Trzeba było przerwać tą wieczną imprezę, zanim skończy się źle.

„Świetnie się bawiliśmy, ale teraz[po powrocie do spokojniejszego trybu życia]czujemy się, jakbyśmy zaczynali wszystko od nowa. Mamy wielkie ambicje. Chcemy dorosnąć i chcemy, żeby ludzie to dostrzegli. Nie chcemy być do końca życia postrzegani jako ulubiony zespół wszystkich zespołów. Chcemy być kimś więcej.” – stwierdził Caleb w wywiadzie dla Londyńskiej gazety Time Out.

Na Because Of the Time już od pierwszego kawałka słychać, że członkowie Kings Of Leon dojrzeli. Zarówno jeśli chodzi o warstwę tekstową, jak i muzyczną. W większości to już nie są piosenki rozbrykanych nastolatków, tylko trzeźwo myślących facetów. Pomimo tego nie brakuje singli z prawdziwego zdarzenia, takich jak Charmer, Fans, czy My Party. Jest przy czym poszaleć, jest przy czym pomyśleć. Uwagę zwraca też produkcja, która po raz pierwszy jest naprawdę wygładzona. To już nie są pocharkujące, sprzęgające, brudne gitary, ale mimo wszystko charakter zespołu nie zmienił się ani trochę. Because Of The Times, jako pierwszy album w historii zespołu zdobył pierwsze miejsce na liście w Wielkiej Brytani, ale także Irlandii i Nowej Zelandii. Kings Of Leon co raz częściej pojawiali się w radio, prasie i telewizji. Zaczęli stawać się znaczącą częścią dzisiejszej popkultury.

Próbka 4. Kings Of Leon 2008 – Only By The Night

Niedawno wydana płyta Kings Of Leon okazała się największym komercyjnym sukcesem zespołu. Kto nie słyszał jeszcze singlowego Sex On Fire? Caleb stwierdził, że „napisał najlepsze piosenki w swojej karierze”. Only By The Night zdobył dotychczas pierwsze miejsca na listach przebojów w 10 krajach i chyba jedyną wątpliwością, jaką można mieć do tego albumu jest pytanie, czy to są ci sami Kings Of Leon, co kiedyś – niepokorni, zadziorni, niezależni. Najnowszy album zespołu rzeczywiście jest dość gładki brzmieniowo, dość wyważony. Ale myślę, że należy to potraktować jako kolejny krok w ewolucji zespołu, który w ciągu 5 lat przeszedł długą drogę: od młodych chłystków z Tennessee do poważanego zespołu rockowego z dojrzałymi tekstami. W zasadzie ciężka powiedzieć co będzie dalej; czy Kings Of Leon powrócą do swoich skromnych korzeni, czy staną się wielką rockową firmą? Niezależnie od tego, którą drogę wybiorą, jedno jest pewne: jeszcze o nich usłyszymy.

John Frusciante - The Empyrean

2009-02-10T13:11:00.008+01:00

Record Collection, 2009

1. "Before the Beginning"

2. "Song to the Siren" (Tim Buckley, Larry Beckett)

3. "Unreachable"

4. "God"

5. "Dark/Light"

6. "Heaven"

7. "Enough of Me"

8. "Central"

9. "One More of Me"

10. "After the Ending"

No tak, po zmasowanym ataku kolejnych sześciu płyt w latach 2004-2005 solowa kariera Johna Frusciante, znanego przede wszystkim z bycia członkiem Red Hot Chili Peppers, udała się na zasłużony odpoczynek po to, by powrócić 4 lata później. The Empyrean, podobnie jak kilka poprzednich albumów tego muzyka, powstał we współpracy z multiinstrumentalistą Joshem Klinghofferem, gościnnie na basie wystąpił także Flea.

Po pierwszym przesłuchaniu krążka można stwierdzić, że John Frusciante wypracował sobie pewien charakterystyczny styl – oszczędne, raczej spokojne kompozycje, ciepłe brzmienie gitary, no i ten głos – przez fanów uważany za cudowny, przed malkontentów – za straszliwy i nie do zniesienia. Przy komponowaniu materiału na nową płytę, muzyk postanowił trzymać się właśnie tych sprawdzonych rozwiązań. Do tego stopnia, że najnowsza płyta Johna nie jest w stanie niczym zaskoczyć kogokolwiek, kto zetknął się z jego wcześniejszą twórczością.

Nowy materiał jest w dużej części melancholijny i często po prostu chwytający za serce(warto zwrócic uwagę na otwierający album utwór Before the beggining, a także na cover Song to the siren Tima Buckleya). Na albumie bardzo dużą rolę odgrywa Josh Klinghoffer – praktycznie w każdej piosence pojawiają się klawisze w przeróżnych wydaniach – od pogodnych zagrywek po kosmiczne dźwięki.

Trzeba przyznać, że Frusciante z każdym albumem coraz bardziej rozwija swoje możliwości wokalne(co udowodnił już na Stadium Arcadium). Na płycie nie ma już nieporadnych falsecików rodem z Bee Gees, które tak często straszyły na wcześniejszych krążkach artysty. Każde wejście wokalu jest starannie przemyślane – od wysokich zaśpiewów w God po niskie pomrukiwania w One more of me(kto by pomyślał, że Frusciante będzie umiał tak nisko i czysto zaśpiewać, hę?).

Jednym słowem, dziesiąty album solowy Johna Frusciante najprawdopodobniej spełni pokładane w nim przez fanów nadzieje. Muzyk konsekwentnie kroczy obraną przez siebie ścieżką i dostarcza nam kolejną solidną dawkę równej, dobrej muzyki pełnej emocji. The Empyrean raczej nie przysporzy Johnowi wielu nowych fanów, bo nie przynosi praktycznie niczego odkrywczego. Ale czy Frusciante musi jeszcze komukolwiek coś udowadniać?

Fuck Buttons - Street Horrrsing

2009-02-10T13:03:00.005+01:00

ATP Recordings, 2008

1. "Sweet Love for Planet Earth"
2. "Ribs Out"
3. "Okay, Let's Talk About Magic"
4. "Race You To My Bedroom / Spirit Rise"
5. "Bright Tomorrow"
6. "Colours Move"

Wow. Gdy po raz pierwszy usłyszałem Street Horrrsing, przez chwilę nie mogłem się otrząsnąć. Nie, to nie takie tam typowe wychwalanie, ta płyta po prostu miażdży każdy członek z osobna, z mózgiem włącznie. Niby to hałas, a jednak nie hałas. Niby to piosenki, a jednak nie do końca. Zdecydowana większość debiutanckiego albumu Brytyjczyków składa się z dźwiękowych plam. Ogromnych dźwiękowych plam. Na porządku dziennym są przytłaczająco przesterowane gitary(klawisze?), monumentalne bębny, a także apokaliptyczne wrzaski.

Pomimo tego, że po opisie sądząc, Fuck Buttons wydaje się być kolejnym typowym noise’owym projektem, zdecydowanie tak nie jest. Te wszystkie, wydawałoby się nieprzystające do siebie elementy, tworzą jedną, spójną, chwilami naprawdę piękną całość. We wszystkich, nazwijmy to, piosenkach znajdujących się na Street Horrrsing(a jest ich 6), klimat budowany jest wzorcowo – od delikatnych dźwięków, po wspomniane już, monstrualne, duszne twory. I właśnie te dwa czynniki – doskonałe budowanie napięcia i pozornie niemożliwa do osiągnięcia w tego typu projekcie harmonia dźwięków są tym, co wyróżnia Street Horrrsing od innych noise’owych eksperymentów.

Prawdę mówiąc ciekaw jestem, w którą stronę pójdzie kariera Fuck Buttons. Patrząc na ich dotychczasowe możliwości, można się po nich spodziewać w przyszłości dźwięków, których jeszcze nigdy w życiu nie słyszeliśmy. Jedno jest pewne – tej płyty trzeba słuchać naprawdę głośno.

Franz Ferdinand - Tonight: Franz Ferdinand

2009-01-26T23:19:00.003+01:00

Domino Records, 2009

1. "Ulysses"

2. "Turn It On"

3. "No You Girls”

4. "Twilight Omens"

5. "Send Him Away"

6. "Live Alone"

7. "Bite Hard"

8. "What She Came For"

9. "Can't Stop Feeling"

10. "Lucid Dreams"

11. "Dream Again"

12. "Katherine Kiss Me"

Wreszcie nadszedł ten dzień. Panie i panowie, Franz Ferdinand. jeden z najbardziej wychwalanych zespołów tzw. Nowej Rockowej Rewolucji wydał swoją trzecią płytę. Płytę, z którą wiąże się mnóstwo oczekiwań, zwłaszcza mając na uwadze sukces dwóch poprzednich krążków. Przed rozpoczęciem nagrywania „Tonight: Franz Ferdinand” Kapranos i spółka urządzili sobie studio nagrań w wielkim, starym budynku na obrzeżach Glasgow; postanowili zmienić otoczenie, odciąć się od świata, szukali nowych brzmień. Jak to kiedyś powiedział Stwórca: szukajcie, a znajdziecie.

Już po przesłuchaniu – singlowego Ulyssesa można zauważyć, że Franz Ferdinand się zmienił. Trochę jakby wydoroślał, trochę spoważniał. Ale jednocześnie w kolejnych kawałkach widać, że tak naprawdę ten zespół ciągle ma patent na tworzenie świetnych tanecznych piosenek. Tanecznych i, uwaga, dyskotekowych.

Jedną z największych innowacji wprowadzonych na „Tonight: Franz Ferdinand” jest masowe wręcz użycie elektroniki. Zdecydowanie wyraźniejsze są też partie basu, a także perkusji. Z pomieszania tych wszystkich składników powstaje smakowita potrawa: wielka, rockowo-elektroniczna rozpierducha. Taka na przykład, jak w drugiej części Lucid Dreams, gdzie na chwilę pojawia się taki bit, jakby chłopaki z Franz Ferdinand chcieli zaimponować Prodigy. Prawdę mówiąc ciekaw jestem jaka jest w tym całym podejściu do brzmienia zasługa samego zespołu, a jaka nowego producenta, Dana Careya(wcześniej współpracował m.in. z Lilly Allen).

„Tonight: Franz Ferdinand” Jest w jednej rzeczy bardzo podobna do swoich poprzedniczek. Praktycznie każda z piosenek nadaje się na singiel, praktycznie każdą da się podśpiewywać w wolnych chwilach, a co za tym idzie – można chóralnie odśpiewać na koncercie. I rzeczywiście, kawałki z tej płyty na pewno sprawdzą się na koncertach. Zarówno na tych klubowych, jak i festiwalowo-stadionowych. Podejrzewam, że już niedługo takie Bite Hard czy No You Girls będą stawiane w jednym rzędzie z takimi live-killerami jak This Fire.

Franz Ferdinand po tych swoich dwóch pierwszych, równych albumach poszedł w ciekawą stronę. Nabrał sobie pełnymi garściami świeżego, elektronicznego brzmienia, które sprawiło, że trzecia płyta nie jest kolejną luźną wariacją na temat debiutu. Ciekawe co z tymi facetami będzie, tak powiedzmy za 5 lat.

Cold War Kids - 25 XI 2008, Moby Dick, Madryt

2008-12-13T02:04:00.005+01:00

Udało się. Po dość długiej niepewności związanej z brakiem biletów, ostatecznie zdobyłem wejściówkę na Cold War Kids. Występ był częścią europejskiej trasy promującej najnowszy krążek zespołu, Loyalty to loyalty. Koncert miał się odbyć w klubie Moby Dick, niedaleko Santiago Bernabeu. Po przybyciu okazało się, że jest to średniej wielkości knajpa mieszcząca, powiedzmy, 150 osób(to przynajmniej wyjaśniałoby dlaczego biletów brakło w ciągu kilku dni od ogłoszenia daty koncertu).
Niemal od razu po otwarciu drzwi na scenę wyszła islandzka grupa Hjaltalín, która zasługuje na nieco uwagi. Zespół występował w okrojonym składzie (gitara, bas, perkusja, fagot) i zaprezentował dosyć ciekawą mieszankę rocka i alternatywnych wybryków. Pomimo początkowego onieśmielenia, z czasem poszczególni członkowie grupy co raz częściej nawiązywali kontakt z publicznością, przede wszystkim namawiając do zakupu debiutanckiej płyty Sleepdrunk Seasons.

Punktualnie o 22. światła zgasły, a na scenie pojawili się muzycy Cold War Kids. Bez zbędnych ceregieli zabrali się za Every Valley is not a Lake, kawałek z nowej płyty zespołu. Prawdziwa zabawa zaczęła się jednak, gdy Nathan Willet zapowiedział kolejny utwór, We used to vacation. W dalszej części set listy pojawiły się praktycznie wszystkie piosenki, jakich można było oczekiwać(pierwszy singiel promujący Loyalty to loyalty – Something is not right with me, ale także największe hity z debiutanckiej płyty – Robbers and Cowards), a także kilka niespodzianek, takich jak np. niepublikowany na żadnej z płyt utwór Coffee Spoon. Występ osiągnął jednak apogeum podczas finałowego wykonana St. John. Szaleństwo zespołu udzieliło się też publiczności – muzycy(i nie tylko) grali na wszystkim co było pod ręką – talerzach, bębenkach, grzechotkach, a nawet na pustej butelce.

Trzeba przyznać, ze chłopaki z zespołu się nie oszczędzały. Szaleństwa basisty, Matta Mausta i gitarzysty, Jonniego Russela sprawiały, że nie dało się oderwać od nich wzroku. Podskoki, poszturchiwania, głupawe miny powtarzały się, z mniejszym lub większym natężeniem, praktycznie przez cały koncert. Widać było, że granie, kontakt z publicznością, ale także własne towarzystwo na scenie po prostu niesamowicie ich cieszy. Występ nie był może perfekcyjny od strony technicznej, ale drobne wpadki wynagradzane były uśmiechami i kolejnymi szaleństwami.

Właśnie ten luz, z jakim muzycy Cold War Kids podchodzą do własnej twórczości i samych siebie jest godny podziwu. Warto podkreślić, że po koncercie, członkowie zespołu usiedli sobie po prostu przy piwie, weseli i chętni do rozmowy. Na pytanie o ewentualny przyjazd do Polski perkusista, Matt Aveiro, zareagował z entuzjazmem. Stwierdził, że chętnie by u nas zagrał i pomimo tego, iż nie zna dobrze polskiej kultury, jednym z jego ulubionych reżyserów jest Krzysztof Kieślowski(Kajslauski).
Podsumowując, Cold War Kids zagrali naprawdę dobry, energetyczny koncert. Pokazali to, co w rocku jest najważniejsze - radość z grania i świetny kontakt z hiszpańską, zazwyczaj niemrawą publicznością. Pozostaje mieć tylko nadzieję że w miarę upływu lat i nagranych albumów chłopakom z zespołu nie braknie właśnie tej autentyczności i radości.

…And You Will Know Us By The Trail Of Dead – Source Tags & Codes

2008-11-13T00:03:00.004+01:00

Interscope Records, 2002

1. "It Was There That I Saw You"

2. "Another Morning Stoner"

3. "Baudelaire"

4. "Homage"

5. "How Near How Far"

6. "Heart in the Hand of the Matter"

7. "Monsoon"

8. "Days of Being Wild"

9. "Relative Ways"

10. "After the Laughter"

11. "Source Tags & Codes"

O Trail Of Dead przed wydaniem Source Tags & Codes nie słyszałem. Zresztą nie było ku temu powodów – zespół na swoich dwóch pierwszych albumach nie wyróżnił się niczym specjalnym – ot, kolejny amerykański band grający ciut ambitniejszego indie rocka. Zawierucha, jaka zaczęła się po wydaniu tej płyty zachęciła mnie jednak do przesłuchania jej w całości. I nie zawiodłem się.

To nie jest jeden z tych albumów, których słucha się przy śniadaniu, tutaj trzeba mieć nastrój. Nastrój, który przez Conrada Kelly’ego i kolegów jest budowany od pierwszych sekund krążka. W zasadzie tak jak ciężko jest pisać o poezji, tak samo trudno jest opisać to, co dzieje się na tej płycie. I nie chodzi o to, że są melodie, że są refreny, których się nie da zapomnieć. Chłopaki z Trail of dead sięgają po najcięższą broń, jaka istnieje w muzyce – emocje, którymi posługują się po mistrzowsku. Potrafią uspokoić nastrój, by zaraz potem rzucić słuchaczem o ścianę.

Jeżeli chodzi o stronę muzyczną, to na płycie można znaleźć praktyczne wszystko, czego można oczekiwać od zespołu rockowego. Są druzgocące partie gitarowe, są świetne wokale, jest mnóstwo pięknych melodii. Tak naprawdę ciężko wymienić słabe punkty tego albumu. Praktycznie każdy utwór wnosi coś niesamowitego, dopełniając ostateczny efekt. Dla mnie najmocniejszymi punktami albumu są Another Morning Stoner z niesamowitą partią gitary i przejmującym śpiewem, How Near How Far z pięknym refrenem, Monsoon ze swoimi harmoniami i genialne zakończenie partią smyczkową Source Tags & Codes, tytułowego utworu zamykającego płytę.

Tak naprawdę na Source Tags & Codes do każdego może trafić inny kawałek, inna partia gitary, inny dźwięk. A są tutaj rzeczy, które przyprawiają o ciarki. Rzeczy które pamięta się jeszcze długo po przesłuchaniu.

Róisín Murphy – 2 XI 2008, La Riviera, Madryt

2008-11-09T23:42:00.003+01:00

Hej, na początek wrzucam relację z koncertu, na który wybrałem sięrazem z moją dziewczyną – Michaśką. Zapraszam do czytania!

Na madrycki koncert Róisín Murphy trafiłem trochę przypadkiem. M., która niegdyś była fanką Moloko naturalnie pokochała solowe dokonania Róisín i nie wyobrażała sobie jak mogła by nie pójść na jej show. Na początku nie byłem do tego przekonany, ale w końcu się zdecydowałem. I dobrze.

Pierwsze zaskoczenie przyszło jeszcze przed samym występem. Róisín miała zagrać w klubie la Riviera, który z zewnątrz wygląda jak stary, obskurny, od stuleci nieużywany magazyn. Tak, to tutaj grają wszyscy wielcy, którzy przyjeżdżają do Madrytu. Pomimo tego, że nie weszliśmy pierwsi, praktycznie bez problemu dostaliśmy się pod same barierki.

Oczekiwanie na koncert miał wypełnić szerzej nieznany DJ Atat. Wyobraźcie sobie imprezę rozkręcaną przez spłoszonego, łysawego pana w średnim wieku. No właśnie. Punktualnie o 21.30 sala wypełniła się dymem, z którego wyłonili się poszczególni członkowie zespołu no i ta, na którą wszyscy tego wieczora czekali. Overpowered, zaczęło się.

Jeżeli ktoś tego jeszcze nie wie, Róisín Murphy show-(wo)manką jest. Mnóstwo ubrań, mnóstwo błyszczących dodatków, mnóstwo prowokujących spojrzeń (jeden z Hiszpanów wykrzykiwał co chwilę z łamanym, hiszpańskimi akcentem ‘ej low je, Rojsin’), ciągły kontakt z publicznością. Już od samego początku biegała po całej scenie, zaczepiała gitarzystę i dziewczyny z chórku. Warto się też bliżej przyjrzeć ubraniom ex-wokalistki Moloko. Ikona mody i stylu, jak zazwyczaj jest określana przez tych, którzy bardziej niż ja znają się na rzeczy, miała na sobie praktycznie wszystko, co można sobie wymyślić – od przezroczystych bluzeczek po materiałowego jelenia. Przed każdą kolejną piosenką przebierała się, ubierała, rozbierała. M. była zachwycona;).

Róisín przykuwała jednak uwagę nie tylko swoim scenicznym, bardzo starannie wyreżyserowanym zachowaniem, ale także niesamowitym, praktycznie idealnym głosem. Podczas całego koncertu nie zdarzył się ani jeden fałsz, ani jedna niepewność. Można by się czepiać tego, że w kilku miejscach nie śpiewała tak wysoko, jak na płytach, ale nie zaliczyłbym tego do minusów.

Jeżeli chodzi o setlistę, to zostaliśmy uraczeni większością największych przebojów wokalistki (zabrakło praktycznie tylko If We’re In Love i Sow Into You). Oczywiście przeważały kawałki z Overpowered, ostatniej płyty Róisín promowanej na tej trasie, ale mieliśmy też okazję usłyszeć np. spokojny Through Time w wersji unplugged. No właśnie. Jedną z części show było zagranie kilku piosenek w bardziej „kameralnym” nastroju. Zespół i wokalistka przenieśli się na jedną część sceny, do przygotowanych wcześniej instrumentów. Duży plus za pomysł. Na uwagę zasługuje też fakt, że podczas całego koncertu Róisín zaśpiewała aż 7 piosenek Moloko.

Warto wspomnieć także o tym, że wersje piosenek zaprezentowane przez artystkę często różniły się od studyjnych – najlepiej widać to było na przykładzie Movie Star, która wykonana była jako remix oryginalnego utworu. Ponadto w środku piosenek zdarzały się improwizacje (nawet kilkuminutowe!) poszczególnych członków zespołu.

Podsumowując, Róisín zagrała świetny koncert. Praktycznie każdy dostał to, po co przyszedł – wielki show i dobrą zabawę. Ponad dwie godziny imprezy, którą zapamiętam na długo. Tym bardziej z czystym sumieniem mogę polecić zbliżający się warszawski koncert artystki.

Yo.

2008-11-09T23:41:00.000+01:00

Prawdę mówiąc nie myślałem, że kiedykolwiek do tego dojdzie, ale stało się. Założyłem bloga. Być może niektórych zawiedzie ta wiadomość, ale nie będę zamieszczał tutaj moich zwierzeń, rozmyślań dotyczących życia i śmierci itp. Strona ta będzie służyć publikowaniu wszelkich moich przemyśleń związanych z muzyką. Zarówno tą z płyt, jak i tą słuchaną na żywo. Częściowo będą to z pewnością artykuły publikowane na www.apop.pl, ale znajdzie się tutaj też pewnie wszystko to, co nie będzie się mieściło w zainteresowaniach muzycznych w/w serwisu.

Ach, no i jedna uwaga techniczna: jak widać blog jest świeżutki i w miarę możliwości postaram się go dopracować tak, żeby nie był aż taki „goły” ;)

No cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić do częstego odwiedzania, a jeśli dusza zapragnie – komentowania tekstów.

Pozdro 600

Booster